غلام قمر

از سیم به سر یکی کله خود

                            ز آهن به میان یکی کمر بند

تا چشم بشر نبیندت روی

                           بنهفته به ابر، چهر دلبند

تا وارهی از دم ستوران

                           وین مردم نحس دیومانند

با شیر سپهر بسته پیمان

                           با اختر سعد کرده پیوند

چون گشت زمین ز جور گردون

                           سرد و سیه و خموش و آوند

بنواخت ز خشم بر فلک مشت

                           آن مشت تویی، تو ای دماوند!

تو مشت درشت روزگاری

                           از گردش قرنها پس افکند

ای مشت زمین! بر آسمان شو

                           بر ری بنواز ضربتی چند

نی نی، تو نه مشت روزگاری

                           ای کوه! نیم ز گفته خرسند

تو قلب فسرده‌ی زمینی

                            از درد ورم نموده یک چند

شو منفجر ای دل زمانه !

                           وآن آتش خود نهفته مپسند

خامش منشین، سخن همی گوی

                           افسرده مباش، خوش همی خند

ای مادر سر سپید! بشنو

                          این پند سیاه بخت فرزند

بگرای چو اژدهای گرزه

                           بخروش چو شرزه شیر ارغند

ترکیبی ساز بی‌مماثل

                          معجونی ساز بی‌همانند

از آتش آه خلق مظلوم

                          وز شعله‌ی کیفر خداوند

ابری بفرست بر سر ری

                          بارانش ز هول و بیم و آفند

بشکن در دوزخ و برون ریز

                         بادافره کفر کافری چند

ز آن گونه که بر مدینه‌ی عاد

                          صرصر شرر عدم پراکند

بفکن ز پی این اساس تزویر

                          بگسل ز هم این نژاد و پیوند

برکن ز بن این بنا، که باید

                         از ریشه بنای ظلم برکند

زین بی‌خردان سفله بستان

                          داد دل مردم خردمند